سرم و بذارم الان خوابم برده..مجبورم؟

آره خب یه فرصتی هم شد بیام اینجا باید غنیمت بشمرم..

از صبح هزار جور کار کردم...

پسر عمم و با دوست دخترش آشتی دادم!

کامپیوتر مغازه ی شوهر عمم و درست کردم!

یه لیست بلند بالا خرید کردم!

خونه ی خالم و که خدا بخواد دوشنبه از حج میاد تمیز کردم!

دنبال پلاک و گوسفند رفتم!

داییم نبود زنگید دوست دخترشو از سر کار آواردم!

دکوراسیون خونه ی دوستم و به سلیقه ی خودش و حمالی من درست کردم!

ماشینمو ۲ بار شستم!

گوشی مامانم دادم تعمییر!

آب حوض کشیدم!

پیرزن خفه کردم!

شیزوفرنی حاد یک گربه رو بر طرف کردم....

اینجوری نگاه نکن..

پس فردا همین من . خودما قراره دامپزشک سر بلند و افتخار آفرینی برای این مرز و بوم باشم

پییییییییییییییییییییییییییییییییییییییس!!!!

قاطی کردم..خداییش دیگه مانیتور و نمیبینم.

شانس آواردم دیشم خوب خوابیدم وگرنه عمری الان میتونستم اینجا بشینم...

بعععععععععععله

به سلامتی آقا داداشم تشریف آواردن!

از صبح تا حالا اینقدر زحمت کشیدم

بیا آقا یه خسته نباشید نتونست بگه

یکی اینجا نیست بگه اگه کیانا نبود که .....

از صبح تا الان بلا نسبت من باید مثل سگ میدوییدی

آقا با دوستاشون خوش میگذرونن ما باید زحمات و متحمل شیم

درد و دلت و میشه بگی واسه خدا

که بگی نگی خودش می شنوه

خودش رقم سرنوشتو میزنه

درد و دلت چیه می خوای بگی عاشقی؟

اینا تکراری شده می گی واسه کی؟

پس بذار حکایتی بگم از عاشقی

که واسه عشقش می ده همه زندگی

از این عشقی که میگم چیه برداشتت

میدونم چیه اسم عشق بد در رفت

واسه اثبات اصالت عشق می گم

عشق تو فرق داره با اینی که من می گم

حکایت داستان لیلی و مجنون نیست

عشق بازی جوونای زمونه نیست

غریبه نیست واسه شما میناسیدشون

از اول قصه میگم اسمشون

از این بازیکنا یکیشون مجنون بود

علاقه ی یکیشون از اونیکی بیشتر بود

پایداری و رفاقت اون بیشتر

پایدار تر از ۱۰۰ تیرآهن ۱۸

یه پلی . استاپ بود و یه گروه سا

با پلی شروع با استاپ پا بر جا

اما صمیمیت به رو من خندید

استاپ ما تبدبل شد به اکزیت

رفت از کنارم منو تنها گذاشت

چند سال رفاقت و زیر پا گذاشت

یکی بره ازش بپرسه آخه چرا ؟

چشاتو بستی شدی ازم جدا!

تو که قسم میخوردی به جون من

واسه اثبات جوابات میگفتی به جون من

حالا از تو مونده فقط خاطره هات

اون شبهایی که میشستم پای چشات

تا صبح بیدار بودیم کنار هم

مروری از خاطه های کنار هم برای هم

ولی دوباره کنار هم زیر ستاره ها

دیگه پیوسته به جمع آرزو ها

میشستم میکردم از خدا یه خواهش

که جدایی من از اون یه خوابه

نه خواب نیست حقیقت بیداره

اون رشته ی رفاقت و کرده پاره

به رابطه ی منو تو همه حسودی کردن

دست به دست هم دادن واسمون توطیه کردن

ما دوتا که کاری به کار کسی نداشتیم

واسه هم از جون و دل مایه می ذاشتیم

ولی اشتباه ما این بود دادیم این اجازه رو

که همه یه سلام بگن و بیان جلو

باورش سخته حالا برا همه

حرف چند سال رفاقته مگه کمه؟

ما به هر کی گفتیم دهنا باز

پس سعی کردیم دوستیمون باشه یه راز

یه راز بسته توی سینه ها بود

که این حرف قلب منو کیانا بود

هر طرفی که میرفتم خاطره بود

ولی کنارم و میدیدیم که سایه بود

من از قدم به قدم این خیابونا

از ثانیه به ثانیه ی این روز وشبا

به قدر هزار سال خاطره دارم

ای خدا به من نگو که هست سزای کارم

آینده ی خوش تو رویاهامون

مهاجرت کرد

به سر ایستگاه رسید ما رو ندیده رد کرد

توقع سرنوشت اگه کسی رو عوض کرد

جلو رفاقت منو کیانا رو سد کرد

واسه پز رفاقتم این بود شعارم هر جا

که وقتی آس دستمه نمیترسم از شاه

حالا قدرت رفاقتم اینقدر کم شد

سربازم نیومده واسم شه شد

قسم چند ساله رو از نو بر زد

ما چشامونو بستیم هر دومونو دور زد

پرونده ی رفاقت و بست و موم زد

سند جدایی ما رو مهر خون زد

این قسمت و واسه رفیق خودم میگم:

حالا که بین ما فاصله است این همه

نگران نباش هنوز جات توی قلبمه

آهای تو که با امیدی شدی غرور شکن

اگه بی خیال ما شدی صبر نکن پیمان و بشکن!!!!

خوبید؟ خوشید؟ سلامتید؟

اومدم یه چیز جالب براتون تعریف کنم!!

دیروز به زور آقا داداش رفتم انباری رو تمیز کنم ..

نمی دونم می خوادش چی کار ولی خلاصه با حکم تخلیه از بابا تو دستش رک و پوست کنده گفت یا تو

این ۲ روزه کل

وسایلاتو از انباری جمع می کنی یا می ریزمشون دور...

منم که خب علاقه مند به خاطرات...

با التماس و دستمال کشی بالاخره یه روز ازشون مهلت خواستم تا اسباب اثاثیه ام

وسط کوچه ولو نشه ..

خلاصه .. همینطور که جمع و جور می کردم و چیزای اضافیمو دور میریختم...

یه چیییییییییییییییییزی پیدا کردم یه چیییییییییییییز باحال...

نمیدونم شما داستان منو آتنا رو میدونید یا نه؟

یعنی خوب نمیدونید دیگه...

من مختصر توضیح میدم ولی می تونید همهشو تو مطالب قبلی بخونید .. البته به قلم آتی جونم.

ما سر یه مسایل بچه گانه و لجبازی خانواده ها که مخالف دوستی ما بودن یه جورایی خانواده ی من

مدتی یعنی یه جورایی تا

الان از هم دوریم ولی نه به شدت قبلی....

قبلا حتی گاهی یواشکی با هم تلفنی صحبت میکردیم و چند ماه یه بار یه قرار می ذاشتیم و

یه ربع با ترس و لرز همدیگرو میدیدیم و می رفتیم..

یه مدت مامان و بابام به خاطر اینکه منو از تهران دور کنن بی خبر سوار ماشینم کردن و رفتیم

شمال ۲ ماه اونجا بدون هیچ تلفن و خبری از تهران بودم..

آخه منم قبلا بچه شری بودم راستشو بخواید تازه آدم شدم...

البته تقصیر مامانم اینام هست...

فکر می کنن چون از لحاظ مادی سطح بالایین همه برده های اونهان...

ولی این طور نیست..

راستش من بچه های پایین و به پولدارا و سوسولا و اتو کشیده ها و پاستوریزه های بالا

ترجیح میدم..

و این هم مشکل خانواده ی من با آتی بود که دنبال بهونه ای بودن تا اون و از من دور کننن..

خلاصه... بی خیال این حرفا.. مهم الانه..

اون چند وقت که شمال بودم با آتی هیچ تماسی نداشتم اونم فکر می کرد منم دوستیمونو

فراموش کردم و دیگه سراغش نمیرم واسه همین برام یه شعر نوشته بود و اونه فرستاده بود

خونمون.......

از لای خرت و پرتام شعررو پیدا کردم واستون می ذارمش...

فکر کنم جالب باشه..

شرمنده.. خجالت می کشم...

به خدا هر بار خواستم بیام یه مشکلی برام پیش میومد ..

امتحانای دانشگاه و مسافرت و ...

شرمنده امشبم همین الان اومدم خونه...

کلی کار دارم..

خدا بخواد از هفته ی دیگه هر روز آپ می کنم ...قول قول!!!!

ببخشیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییید!!! 

که از مشکل کمبود بنزین رنج می بردم .. با اینکه زیادم دلم نمی خواست قبول کردم....کسل تر از هر روز

سر خیابون وایسادم تا سوار ماشین بشم. راننده های زیادی برام نگه میداشتن اما نمی دونم چه کرمیه

که از وقتی جلو رو یک نفره کردن دیگه نمی تونم رو صندلی عقب بشینم، شایدم دلیلش کرمی باشه که

بعضی آقایون دارن و وقتی کنارشون میشینی مجبوری لونه موش رو قرض کنی، واسه همین محل

هیچکدوم نمیذاشتم تا اینکه یه پیرمرد با موهای سفید سفید جلوی پام با سرعت هر چه تمام وایساد.

نشستم رو صندلی جلو و دستامو کردم زیر بغلم و ساکت رفتم تو خودم. نمی دونم چقدر به این حالت

گذشت و من فکرم درگیر چه چیزایی بود که یه دفعه راننده هه فرمون رو ول کرد و :

ای بابا، چته از صبح تا حالا اینطور بُخت کردی و نشستی بغل دست من؟ اه، اه. حالم بد شد. از زندگیم

سیر شدم. چته بابا؟ به چی فکر میکنی؟ چرا اینطور رفتی تو هم؟ یه کم بخندی چیزی ازت کم نمیادا.

زندگی رو هر چقدر سخت بگیری بازم میگذره منتها آسون بگیر که اینطور صبح اول صبحی اعصاب

معصابمون رو بهم نریزی.

اینقدر از این حرکت جا خورده بودم که زدم زیر خنده. یعنی کاری جز این از دستم بر نمیومد. نگاش کردم

اما اینقدر عصبانی نگاه خیره اش رو به جلو دوخته بود که سرمو بطرف مخالف چرخوندم و به بیرون نگاه

کردم. بعدش گفتم: آقا، تا ... هم میری؟

نخیر، همون تا ... میرم. جای دیگه هم نمیرم. هر جا میخوای بری از همون جا خودت برو

همه از دوست فقط چشم و دهن مي خواهند

ديو هستند ولي مثل پري مي پوشند

گرگ هايي که لباس پدري مي پوشند

آنچه ديدند به مقياس نظر مي سنجند

عشق ها را همه با دور کمر مي سنجند

خوب طبيعيست که يکروزه به پايان برسد

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ،

سالهاست که در گوش من آرام ،

آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا خانه کوچک ما

سیب نداشت

شد. تازه اینا به جهنم، بقدری ترسیده بودم که فکرشو هم نمیکردم اینقدر بزدل باشم.

یه تیتیش پشت رل نشسته و اصلاْ به خودش زحمت پیاه شدن هم نمیده که مبادا پاهای مبارکش

خسته بشه. مادری ترسیده کنارش و پدری پیر رو صندلی عقبی که رنگ به چهره ندارن. مادره: الهی

قربونت برم. الهی فدات بشم. الهی بمیرم برات. چیزی شده مادر؟ بمیرم. نمی دونی چقدر ترسیدم...

نگام از روی چهره مضطرب مادر روی صورت سفید شده پیرمرد میفته. با اینکه قلبم انگاری توی دهنم داره

میزنه، رو به دختره می کنم که هاج و واج نگام می کنه. تازه گواهینامه گرفتی؟ بله. آها، میگم آخه. زمان

ما موقع دنده عقب می گفتن پشت سرتون رو نگاه کنید، به شماها چی گفتن؟ با سرعت قاقارتا زل

بزنین به جلو و عقبکی بیاین آره؟ حالا گور بابای اونکه پشت سرتونه صلوات. مهم نیست. نهایت

میفرستیش تو باقالیا، نه؟ معذرت خواهی می کنه. ببخشید فکر کردم به یه ماشین زدم. فرق بین

گواهینامه و کارت ماشین رو میدونی؟! عصبی برگشتم که به کتفم نگاه کنم که باز هم نگام به صورت

رنگ پریده پیرمرد و زبان از ترس بند اومدش افتاد. دلم سوخت. بدون توجه به قربون صدقه های مادر و

نگاههای خیره ی دختره، آروم آروم راه افتادم و از میون جمعیت هاج و واج گذشتم. اما یاد این جمله از

لودویگ ویتگنشتاین افتادم:

کارت سوختم یه ۲ هفته ایه که تموم شده دیشب مهسا دوستم زنگید گفت پاشو بیا پمپ بنزین

شریعتی یه کارت پیدا کردم بیا باکتو پر کن .. منم که از خدا خواسته پریدم...

بیچاره مهسا ۴۵ دقیقه ای معطل شد..

بس که ترافیک بود...

از اول بریدگی تا خود تجریش..تازه منم خنگ..اومدم از ترافیک در برم ..ریدم..

از یه کوچه پیچیدم رفتم از کوچه ی بالای پمپ در اومدم راه برگشتم نداشتم که مجبور شدم

تا تجریش برم اونجا ادور زدم دوباره اومدم سر خط کلی هم اونجا تو ترافیک بودم تا بلاخره رسیدم

دیدم از مهسا خبری نیست گوشیمم یه طرفه است ماشین و پارک کردم و تمام پمپ و دنبال

جی ال ایکس نقره ای زیر رو رو کردم نبود که نبود یه ربع نشستم خانوم اومد ... میگم کجا بودی میگه

مسجد پایین نذری میداد رفتم بگیرم.. خلاصه.. نشست تو ماشین پیش من تو صف انداختم پشت یه

بی ام و ۷۴۰ ال.آی یه پسره خوش تیپم توش بود ..

پیاده شد باکشو ۱۲۰ تا پر کرد مهسا که مات و مبهوتش بود ...همه دور و برش جمع شده بودن

خداییش چه حالی میکرد..

بیچاره ۲ تا سرباز شهرستانی وایساده بودن نیگاش میکردن...انقدر دلم واسشون سوخت..

ولی راستشو بخواید بیشتر دلم واسه مهسا سوخت قول می دم تا موقع خواب دپریشن

مزمن گرفته بود..

داشتم فکر این و میکردم که واقعا چقدر اختلاف طبقاتی تو مملکت ما مردم و آزار میده..!

که من کار دارم ایستادن دانشگاه  کاره خاصی نداشتم واستادم توی صف تا نوبتم بشه. چند لحظه که

گذشت توجهم

جلب شد به صفی که جلوم بود و دیدم به طور اتفاقی تمام افرادی که در صف ایستادن مرد هستند و

هیچ خانومی توی صف نیست .

چیز زیاد مهمی نبود پس توجه نکردم و منتظر شدم . هنوز ده دقیقه ای نگذشته بود که یه خانوم سی و

سه چهار ساله وارد بانک شد . در بدو ورودش وقتی چشمش به صف طولانی جلو باجه افتاد یه کم

سگرمه هاش رفت تو هم ولی من به چهره ی عادی که بلافاصله سعی کرد از خودش نشون بده دقت

بیشتری کردم.

خیلی راحت دفترچه قسطش رو درآورد و یه راست رفت جلوی باجه , جلوی نفر اول ایستاد و بعد از چند

دقیقه دفترچه اش و برای پرداخت قسط یا هر چیز دیگه تحویل صندوقدار داد .

همه آقایون برگشتن و همدیگه رو با نوعی نگاه پرسشگرانه بر انداز کردن ولی این خانوم اونقدر عادی و

مسلط بر خورد کرده بود که همه باورشون شده بود که شاید نوبتش بوده و اعتراضی نکردن .

من ازین که نفر آخر بودم استفاده کردم و با علم به این که میدونستم در وضعیت نوبت من فرجی حاصل

نمیشه به خانومه اعتراض کردم که : خانوم مگه شما نوبت داشتید ؟!

خانومه هم که متوجه اعتراض من شد بر گشت و یه نیم نگاهی به افراد توی صف انداخت و وقتی دید

همه دارن با یه نگاه اعتراض آمیز نگاهش میکنند خیلی مسلط و عادی گفت : مگه صف آقایون و خانوما

جدا نیست و نباید صندوقدار یه خانوم و یه آقا راه بیندازن ؟؟!!

این مشتری محترم اونقدر بدون استرش و مسلط این جمله رو ادا کرد که من خودم شک کردم و گفتم

نکنه واقعآ درین چند وقتی که من داهاتمون زندگی کردم صف ها جداشده.

ولی وقتی لبخند صندوقدار و مشاهده کردم فهمیدم که اینطور نیست .

حسابی کفرم درومده بود و گفتم : خانوم محترم مگه صف نانواییه که شما همچین انتظاری دارید و بعد

به صندوقدار اعتراض کردم و ایشون هم که از قضا خودشون یه خانوم بودند دفترچه ی ایشون و پس دادن

و بهشون گوشزد کردن که انتهای صف بایستن .

خانومه هم با چهره ای درهم والبته باز هم عادی گفت : من کار دارم و اگه اقایون اجازه بدن من زود تر

کارم و انجام بدم .؟؟

منم که احساس میکردم سخن گوی یه جمع زبون بسته شده ام گفتم : اگه همون اول این درخواست و

کرده بودید بعید بود هیچکدوم ازین آقایون مخالفتی می داشتند ولی حالا . . . . . .

حالا اجازه بدید من ازشون بپرسم !

رو کردم به جمع و با لحنی که مطمئنآ جواب سوالم منفی باشه گفتم : آقایون با توجه به اینکه آخر وقت

بانک و ممکنه بعضی ها نوبتشون نشه شما اجازه میفرمایید این خانوم زود تر از بقیه کارش و انجام بده

؟؟ و همگی که انگار یه منجی پیدا کرده بودن متفق القول گفتن نخیییییر .

خانومه هم که البته متوجه لحن من در پرسشم شد عصبانی اومد و پشت سر من واستاد تو صف .

به قول یه تبلیغ تلویزیونی : خانومای با تجربه میدونن من چی میگم

نگاهمون بفهمن نه حالا که بزرگ شديم و فرياد هم که مي زنيم باز کسي حرفمون رو نميفهمه .....

قالب و عوض کردم

یادم رفته بود کدهای دیگم توی قالبه همش پرید

بیخیال مهم نیست خوشگل ترشو نصب می کنم

اصلا اونا خوشگل نبود مگه نه؟؟؟؟؟

میدونم خسته شدید هر چند سال یه بار میام یه سلامی میدم و گم و گور میشم ولی مشکلات زندگی

دیگه.. دلم تنگ شده بود واسه همه چیز.....

دوستی منو آتنا هنوزم پابرجاست مثل قدیم سفت و محکم...

تو این چند سال خیلی تغییر کردم...

آتنا؟ نه اون هنوز همون خل و چل از ۷ دولت آزاده..

یه موقع هایی بهش حسودیم میشه که چقدر راحت و بی دغدغه روزارو پشت سز میذاره..

این چند وقت خیلی مشکل تو زندگیم پیش اومد .. حالا میام و تعریف می کنم و ازتون کمک می خوام

واسه عرض سلام اومدم...

نه به خدا این دفه هر جور شده برنامه مو می چینم هر روز بیام...

قول میدم قول قول!!!!

 بسته شد.....

کیانام

دوباره بعد از ۱ سال اومدم

دلم واسه آپ کردن..خوندن نظرات....

یه ذره شده بود

سفت میره توو شل میاد بیرون. خشک میره توو تر میاد بیرون

.

.

.

.

.

.

.

.

آفرین:چای کیسه ای تبرک

خیالم به پرواز در می آید و تو دوباره بال این پرواز

شکوه مطلق جان معانی من!

جان جمله فدای اسم پر معنی تو

من جواهر ساز جملات زیبای عالمم

و تو با ذره ذره کرشمه ات تکیه تکیه الماسهای معنی وجودی آن

آب .... پیکر... لقاح عشق !!!

شور پر احساس نفسهای گرم تو

ضربان نیاز قلب من است

ای مثل آفتاب سوزان!

مثل دریا با ژرفهای دست نیافتنی!

مثل ماه بی مانند!

کمال بی بدیل نقطه ی آغاز زندگی رویایی من!

بدان هر لحظه در کنار تو بودن مثل هر لحظه ی تولد است....

آنجا که نه کلامی را یارای یاریم است و نه اشکی.

امشب...

انگار حریری از نور بر تن دارند.......ودلدل یک چشمک...

نه این گل ها هق هق دستان مرا دارند و نه این کاغذ انتظارم را.

...همه می دانند که امشب ،شبی دیگر است...

تو ای باران غم،از شانه هایم گم شو،من ململ ابر را می خواهم.

...امشب میعادگاه من است و گمشده ام.

که تمامی سرخی وجودم از آن او شود.

تو ای باد،دور شو ز من...

برو،برو...

تعفن همه نامرادی ها را ز من باز ستان و برگیر و بر...

از این آدمیان زمین سیرم....................

در پاکی او تازه می شوم .

آمده ام که باشم و بمانم.

امشب سبک تر از هر لحظه ام.

نگاهم به گذشته و اکنون خیره مانده و تصمیم به حکم ابد.

به بی زمانی دیروز و حال آمده ام...

سبکتر از همیشه می نویسم...

...می نویسم از کوه،

از آرش می نویسم،از فرهاد...

امشب علی شاهد من است و او و خدا...

به چاه علی فریادش می زنم امشب.

می خوانمش امشب و می دانم که می شنود.

همه جانم را...

امشب...

لحظه ای بایست...

به دنبال کدامین قصه و افسانه می گردی؟؟؟

منم ،ببین!

خوب تماشایم کن...

رج به رج مرا به نظاره بنشین.

باز گرد به ساعت صفر من!

به نخست...به تاریخ صفر من!!!

به اکنونم ببین٬

و مرا عمر بندگی ام بخش که تا ابد زین شب خدایم را سپاس گویم.

به خاطر خاطره ی امشب...

به رنگ آبی....

بی تعلق اسيری

هستی اينه ، چرا عاشق نميری؟

زلف پرخم آفريد

اونكه آدم آفريد

دل و دلبر رو واسه هم آفريد ...

و نميدانستي

من به چه دلهره از باغچه همسايه

سيب را دزديدم

باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلوده به من کرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتي و هنوز

سالهاست که در گوش من آرام

آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

ميدهد آزارم

و من انديشه کنان

غرق اين پندارم

که چرا

خانه کوچک ما

سيب نداشت